ऊर्मी

मागचे काही दिवस अतिशय व्यस्त गेलेत. मागच्याच आठवड्यात एक event होता. त्याच्या कल्पनेच्या जन्मापासुन ते , तो event पार पडेपर्यंत प्रत्येक क्षणाला मी साक्षी आहे. बरेच चांगले वाईट अनुभव या दरम्यान आलेत... पण त्याबद्दल परत कधितरी... आधि त्या कल्पनेवर काम करणं, त्याला रंग, रूप, आकार इ. सर्व देणं, ती कल्पना प्रत्यक्षात उतरावी यासाठी अनंत खटपटी करणं ह्यात बरेच दिवस गेलेत.... आणि आज जेव्हा जरा मोकळा वेळ मिळाला तेव्हा लक्षात येतय की गेल्या काही दिवसात किती गोष्टी मी miss केल्या आहेत...

1) चांगलं वाचन करायला जमलं नाही (अगदी blogs सुद्धा )
2) लेकीसोबत मजेत वेळ घालवता आला नाही.
3) चांगला cinema बघितला नाही.
4) मस्त photography करत भटकंती केली नाही .
5) नवीन पाककृती करून बघितली नाही.
6) नवीन चित्र काढली नाहीत.
7) लांब फिरायला गेलो नाही.
8) चवीचवीने निवांत जेवले सुद्धा नाही.
9) Online radio वर classic bollywood ऐकत लोळले नाही :)
10) चॉकलेट चघळत नवर्‍याशी माझ्या वाढणार्‍या वजनावर चर्चा केली नाही :)

बाकी काही अजुन आठवत नाहिये :) ... पण बर्‍याच गोष्टी करायच्या राहुन गेल्या हे मात्र खरयं... कधितरी उगाच वेड्यासारखा विचार करत बसले की क्षणभंगुर आयुष्याची कल्पना येते आणि आपल्याला आवडणार्‍या असंख्य गोष्टी आणि छंद जोपासायच्या आधिच आपली ईतीश्री झाली तर ह्या विचाराने अंगावर शहारा येतो. क़ारण जमेल तसे जमेल तेवढे हे आयुष्य मला भरभरुन जगायचे आहे. अश्यावेळेस मी पट्कन एक चॉकलेट तोंडात टाकुन camera गळ्यात अडकवते आणि लेक आणि तिची pram घेऊन फाटकाबाहेर पडते आणि नकळत मनातल्या रेडीओवर गाणे लागते ' थोडा है थोडे की जरुरत है, जिंदगी फिर भी यहॉं खुबसुरत है...'

भानस च्या cops च्या post वरुन माझ्या बाबतीत घडलेला एक किस्सा आठवला... आधि comment टाकणार होती पण फारच मोठी झाली असती म्हणुन मग ही स्वतंत्र post.

आमचं posting सध्या रशियाला आहे. काही दिवसांपुर्वीची गोष्ट आहे... तर मी एका meeting साठी नवरयाच्या office च्या जवळच गेले होते व परत येताना माझ्याकडे बरच सामान असणार होते म्हणुन नवरा मला घरी सोडुन परत office ला जाणार होता... पण माझी meeting अपेक्षेपेक्षा बरीच लांबली त्यामुळे नवरा सोडायला का कू करु लागला कारण त्याला सुद्धा थोड्या वेळात महत्वाची meeting होती... आधिच रशियन लोकं जरा तिरसट असतात त्यातुन थोड जरी इकडे तिकडे झालं तरी नाराज होतात आणि माझा नवरा पडला वेळेचा अगदी पक्का ! वाट बघणे आणि बघायला लावणे दोन्ही त्याला आवडत नाही. त्यामुळे कसं काय सगळं जमवायचं असा मला प्रश्न पडला होता... शेवटी लेकिचा वास्ता देउन नवरयाला घरी सोडायला राजी केलं...

तर इथे सुद्धा cops असेच कुठे कुठे लपुन बसतात आणि नको त्यवेळी अचानक प्रकट होतात. आणि मग fine झालाच म्हणुन समजा... आणि आम्ही रशियात परदेशी असल्यामुळे fine दुपटी तिपटिने वाढतो... तर असाच एका निर्मनुष्य जागी signal होता. आणि आम्ही वळणार तेवढ्यात तो पिवळा झाला पण घाई असल्यामुळे आणि पिवळाच दिवा असल्यामुळे नवरयाने गाडी वळवली पण ते वळण जरा अवघड होते त्यामुळे तोपर्यंत लाल दिवा लागला होता... झालं अचानक ती cops ची गाडी आमच्यामागे येउ लागली पण आम्ही काही लक्ष दिले नाही म्हणुन मग त्याने आपला भोंगा वाजवायला सुरुवात केली... शेवटी थांबणे भाग होते... ( तेवढ्या वेळात नवरयाने माझ्याकडे एक चिडका कटाक्ष टाकुन घेतला. :) ) तरातरा तो महाकाय आला आमच्या गाडी जवळ. ( हे लोकं नेहेमी असे महाकाय / भिमकाय / प्रचंड कसे काय असतात असा मला नेहेमी प्रश्न पडतो... बहुतेक अश्याच लोकांना cops ची नोकरी मिळत असेल :) ) त्याने आम्हाला गाडीची कागदपत्रे, insurance, वाहन चालकाचा परवाना , आमचे passports अश्या काहिबाही गोष्टी मागितल्या... ते सर्व बघुन झाल्यावर मग त्याची गाडी आली मुद्द्यावर.. तुम्ही signal तोडला आता दंड भरा शिवाय office ला summons पाठवणार ते वेगळे... आणि हे सगळं तो रशियन मधे बडबडु लागला... खरं बघितलं तर आम्ही वळण घेतलं तेव्हा पिवळा दिवा होता त्यामुळे logically आम्ही signal तोडला नव्हता...

तो आम्हाला कायकाय बोलायला लागला ...आम्ही दोघांनी एकमेकांकडे बघितलं आणि सरळ खांदे उडवले... आम्ही त्याला सांगितलं तु रशियन मधे काय बोलतो आहेस हे आम्हाला अजिबात कळत नाहिये, आम्हाला रशियन येत नाही तेव्हा तु इंग्रजी मधे बोल.. जेव्हा की तो काय बोलतो आहे हे एकेक अक्षर आम्हाला कळत होतं... आणि आम्हाला माहिती होतं की रशिया मधे लोकाना इंग्रजी येत नाही...फार थोडे लोकं इंग्रजी जाणतात...

शेवटी आमचे निरागस (:)) चेहरे, मागे car seat मधे झोपलेली छोटी आणि गाडिची लाल नंबर प्लेट बघुन त्याने आम्हाला फक्त ताकिद देउन सोडुन दिलं आणि आम्ही हुश्श्य केलं :)

त्यानंतर मात्र आम्ही कधिही पिवळा दिवा असला तरी गाडी हाकली नाही... आता आम्ही ईमाने इतबारे हिरवा दिवा लागायची वाट बघतो... :)

मागच्याच आठवड्यात Paulo Coelho ह्यांची Brida ही कादंबरी वाचली... आकर्षक विषय, विषयाची संयत मांडणी आणि कुठेही भडकपणा येणार नाही ह्याची घेतलेली काळजी, यांमुळे मला हे पुस्तक आवडलं...

मुळात विषय माझ्या interest चा होता... त्यामुळे मी ही कादंबरी लगेच वाचायला घेतली...

तर ही गोष्ट आहे ब्रिडा नावाच्या एक आयरीश मुलीची जी प्रत्यक्षात एक witch असते. ( witch साठी योग्य मराठी शब्द सापडला नाही... क्षमस्व ! ) अनेक जन्मांपासुन ती Tradition Of The Moon ह्या परंपरेची पायीक असते... पण ह्या गोष्टीतल्या चालु जन्मात, तिला, ती एक Witch आहे हे माहिती नसतं. पण जादु शिकण्याची तिव्र आंतरीक इच्छा आणि वेळोवेळी मिळणारे संकेत आणि तिचा मित्र , तिला Tradition of The Moon ची Witch असल्याच्या संवेदना जागृत करायला मदत करणारी तिची गुरु आणि तिचा 'Soulmate' ह्यांमुळे ती आपले ध्येय गाठण्यात यशस्वी होते.

मुळात ही एक प्रेमकथा आहे... वर मी जे सांगितले आहे ती केवळ पार्श्वभुमी आहे. आणि जास्त सांगुन मी वाचनाचा मजा किरकिरा नाही करणार. तर ज्यांना witch, witchcraft, Traition Of The Moon , Soulmate ह्यांत रस आहे त्यांनी हे पुस्तक जरुर वाचावे. ( हे पुस्तक Relatively नवे आहे त्यामुळे त्याचे free ebook आंतरजालावर उपलब्ध नाही. त्यामुळे त्याची लिंक टाकता न आल्यामुळे वाईट वाटते आहे. असो.. )

किती दिवस झालेत लिहुन.... बरेच महिने उलटले.... पण लीहिण्याची ऊर्मी अजुनही ताजी आहे.... क़ाय नाही मिळालं मला ह्या मधल्या दिवसात... मातृत्वाचं सुख, सहचरयाचा सहवास, समृद्ध करणारे वाचन आणि अनुभव आणि बाळाने नव्याने शिकवलेली सहनशिलता... हे सारे तुमच्यासोबत share करण्यासाठी मी परत आले आहे... आणि विशेष आभार मानते marathiblogs.net वर लिहिणारया सर्व bloggers चे ज्यांच्यामुळे मला परत लिहिण्याची स्फुर्ती मिळाली....( मधल्या काळात लिहीत नसले तरी नियमीत blogs वाचत होते. )

तर आजची पोस्ट आहे माझ्या बाळावर... बाळ कसली बघता बघता 18 महिन्यांची झाली माझी सोनुली... तिच्या जन्मापासुन आजपर्यंत दिवस कसे फु्लपाखरासारखे उडुन गेले कळले सुद्धा नाही.... तिचा पहिला स्पर्श, तिचा पहिला हुंकार, तिच्या जावळाचा सुवास, सारे काही काल घडल्यासारखे वाटते...

आणि आता तर तिच्यामागे पळता पळता नुसती दमछाक होते... कधी restroom मधे स्वयंपाकघरातील भांड्यांची भातुकली मांडलेली असते तर कधी नवीन कपड्यांचा wonder wipe झालेला असतो. कधी देवघरातील देवांना नवीन देवघर मिळतं आणि चपला जोडे सोफ्यावर विराजमान झालेले असतात तर कधी उशी ची sledge झालेली असते... किती खोड्या आणि किती नाटकं आणि परत मनवण्याची हातोटी एवढी की एक बोळकंभर निर्व्याज हसु सुद्धा पुरेसं ठरावं... असं हसुन हात समोर पसरुन स्वारी गळ्यात पडुन बिलगली की राग गेलाच म्हणुन समजा!!

हे सारं काही मी भरभरुन अनुभवते आहे.... कारण मला माहिती आहे की हे दिवस फुलपाखरी असतात रंगीबेरंगी पण पापणी लवायच्या आत भुर्र्कन उडुन जाणारे... आणि त्यांना आठवणिंच्या तंतुत बांधुन ठेवण्यासाठी सुरु असलेली माझी धडपड ...